به امید وصل می آیم و شرمنده ایم که همه عمر غافل بودیم

خدایا دستان قنوتمون رو از ستاره های باران زده لبریز کن...

می گویند آنجا دیگر نمی توانی دروغ بگویی...

می گویند زبانت قفل می شود ،دست و پایت حرف خواهد زد...

نمی خواهم دروغ بگویم...نیازی نیست...

قاضی دادگاه مرا از پیش می شناسد،جرم و جنایتم را هم می داند...

خودش مرا آفریده است...

اگر حکم سوزاندنم هم بدهد گلایه ای نیست...

طبیب است،زخمی را مرهم می گذارد،زخمی را می سوزاند...

شفیع است،زودتر از هرکس شفاعتم می کند، می بخشدم، مراقبم می شود...

من هم او را به نام می شناسم، راضی،کسی که زود راضی می شود...

وقتی به این اسمها(قاضی و راضی)فکر میکنم، می بینم زودتر از آنکه آتش،خاکسترم کند،شرمندگی آبم خواهد کرد...