اگر سودای لیلی در سرت افتاد، مجنون شو

که هر شهری به صحرای جنون، دروازه ای دارد

"هرکس در طلب من بیاید، مرا میابد و هرکس مرا بیابد، مرا میشناسد

و هرکس مرا بشناسد، عاشق من میشود وهرکس عاشق من شود، من اورا عاشق خواهم شد

و هرکس که من عاشق او شوم، او را خواهم کشت و دیه او را خواهم داد و

دیه ی او خود من هستم."

بله...اینم آخرین پست قرار شبانه...رسیدیم به آخر خط...

راهی برای موندن نمونده...سه سال، عمر کمی نبود که بهره نبردم...

نوشتن قرار شبانه لیاقت می خواست که نداشتم...

ازم گرفیش تا قدر داشتنش رو بدونم...

ممنون به خاطر این سه سال،به خاطر فرصتایی که بهم دادیو قدرشو ندونستم...

به خاطر دوستای خوبی که باهاشون آشنا شدم...

ممنون به خاطر خودت...

دوست داشتم قشنگ تر از اینا تمومش کنم ولی گفتنیا رو قبلا گفتم...

نه حرفی واسه گفتن مونده و نه فرصتی برای موندن...

حلالم کنید...

دیگه تموم شد فرصتم...

سخته گفتنش ولــــی...

خداحافظ واسه همیشه...

         اینجا کسی منو نخواست        

اومدم،مــــــــــــــــیرم*دل بستم ،دل مــــــــیکنم*یادگرفتم،از یاد مــــــــــیبرم،فـــــــــراموش میکنم،

مـــیرم بـــرای هــــــــــمیشه...

... خــــــــــدا

ایندفــه

...تو بــغض منو بشکن

!!!!!!!بـــــــارون شدنش با من

دوستدار همیشگی تون: سارا

آخرین پستای قرار شبانه است...تا آخر مرداد بیشتر در کنارتون نیستم...

دو سال و هشت ماه به همین سادگی گذشت...

دوستای خیلی خوبی پیدا کردم...روزای خوشی رو در کنار هم سپری کردیم...

ولی دیگه وقت رفتنه...

بار و بندیلو واسه آخر شهریور بسته بودم ولی تصویب شد که مرداد بسته شه...

فکر نکنم یه ماه زودتر و یا دیر تر فرقی داشته باشه...

میدونم خیلی ها ازم دلخورن که خودشون میدونن..."معذرت می خوام"

منم گاهی رنجیدم ولی در کنارش بخشیدم...

انتظار دارم متقابلا عذرم رو بپذیرید...

چون آخرین پستامه می خوام بی رو در بایستی و رو راست حرفمو بزنم:

تو این مدت بهترین دوست وبلاگی که داشتم و شاید خیلی دلخورش کردم، آقا محمد بود صاحب وبلاگ "سکوت سرد آراز" می خوام تک تک معذرت خواهی کنم:

آقا محمد به خاطر همه دلخوریایی که ازم داری منو ببخش، فراموش کن، دنیا ارزش نداره...

یکی هم که ازش یه مقدار دلخوری دارم البته داشتم ،بخشیدمش، مهدیه خانومه:

مهدیه جان من دیگه دارم میرم،نیستم که بخوای.......... .

پس دیگه بی خیال شو...

از همتون به خاطر مهربونیاتون ممنونم...

فرصت نشد جبران کنم...شرمنده...

واسه همگیتون آرزوی خوشبختی دارم...

ماه رمضون نزدیکه، ما که رفتیم، از خاطرتون و دعای خیرتون فراموشم نکنید...

یه پست دیگه در خدمتتونم ، یکی دو روز مونده به ماه رمضون...

بعدشم شرمو کم می کنم...

فقط یه خواهش :

تو این چند روز اگه حرفی هست، اگه دلخوری هست، یا هر چی دیگه لطفا کامنت بذارید که بعدا شرمنده تون نشم...

فدای همه مهربونیاتون:سارا

"لحظه ی صفر عاشقی، سه صلوات برای سلامتی آقا امام زمان(ع)"

"ای تک ستاره ی بهشت، ما دلمان را برای آمدنت نذر کرده ایم، حسرت به دلمان نگذار"

این متن انتخابی پلاکارد جشن نیمه شعبان امسالمونه واسه سر در خیابون...

سر در کوچه هم یه پلاکارد دیگه هست با این عنوان:

"مهدی جان، وقتی برای بدرقه ی عشق میروی،از کوچه های خسته ی ما هم عبور کن"

امسال چهارمین ساله که با بچه های کوچه نیمه شعبان رو جشن میگیریم...

خیلی خوش میگذره...حال و هوای خاصی داره...

هر سال با کمک همدیگه چلچله میسازیم،اسپند دود میکنیمو واسه سلامتی آقا شربت و شیرینی میدیم...

تا شاید یه روزی بیاد...شاید...

خدا را شکر که لباسهایم کمی برایم تنگ شده اند، این یعنی غذای کافی برای خوردن دارم...

خدا را شکر که در پایان روز از خستگی از پا می افتم، این یعنی توان سخت کار کردن را دارم...

خدا را شکر که در مکانی دور، جای پارک پیدا کرده ام، این یعنی هم توان راه رفتن دارم و هم اتومبیلی برای سوار شدن...

خدا را شکر که سرو صدای همسایه هارا می شنوم، این یعنی میتوانم بشنوم...

خدارا شکر که هرروز باید با زنگ ساعت بیدار شوم، این یعنی من هنوز زنده ام...

خدا را شکر که من گاهی اوقات بیمار می شوم، این یعنی به یاد آورم که اغلب اوقات سالم هستم...

شاید مرا دیگر نشناسی

شاید مرا به یاد نیاوری

اما من تو را خوب میشناسم

ما همسایه ی شما بودیم

و شما همسایه ی ما

همه مان همسایه ی خدا

خوب یادم هست  که آن روزها

عاشق آفتاب بودی

توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود

نور از لای انگشتان نازکت میچکید

راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند

اما همیشه خواب زمین را میدیدی

دلت می خواست به دنیا بیایی

و همیشه این را به خدا می گفتی

و آنقدر گفتی و گفتی تا خدایت به دنیا آورد

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را

دوست من           

هم بازی بهشتی ام

نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده است

هنوز آخرین جمله ی خدا توی گوشم زنگ می زند

"از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است

اگر گم شدی از این راه بیا"

 و همه ی پدرای عزیز تبریک میگم...

سحر فردا مراسم اعتکاف شروع میشه...

منم اگه خدا بخواد امسال جزء معتکفین هستم...

قرار نبود برم اعتکاف ولی یه توفیق اجباری نصیبم شد...

خدا می خواد به زور آدمم کنه...

امیدوارم لایق این آدم شدن باشم...

همه تونو دعا میکنم...

واسم خیلی خیلی دعا کنید...

اگه زنده موندم 3 روز دیگه برمیگردم پیشتون...

اگرم نه که همگی حلالم کنید...

دوستدار همیشگی تون:سارا از قرار شبانه

جوونا آقا بشید زنده کنید رسم جوون مردی رو امشب

یتیما منتظرن زنده کنید شیوه ی شب گردی رو امشب

حیدر کرار نی ام خانه نشینم ولی

جان به فدای جگر سوخته ات یا علی

تو کوچه های دل من اسم قشنگ علیه

 قافیه ی تنگ دلم از دل تنگ علیه

عبادت علی مگه میتونه غیر از این باشه

باید مث علی بشه هرکی که اهل دین باشه

فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون میکنه

آسمون شهرمونو ستاره بارون میکنه

چشماتو واکن آقاجون بالای خسته مو ببین

منو نگا کن آقاجون دل شکسته مو ببین

میشه یکبار دیگه سر بزنه به خونه ی ما

بگیره نشونی از غربت بی نشونه ی ما

سلام به همه ی دوستای خوبم:

بعد از یه مدت باز واسه دید و بازدید و آپ وبلاگم اومدم...

مشغول درس بودم و امتحانات...

در حال حاضر هم مشغول کلاس تابستونه و ترم تابستونه که به زودی شروع میشه...

دیگه کم کم باید بار و بندیلمو جمع کنم از اینترنت و قرارشیانه واسه همیشه برم...

دیگه کم کم آخرین پستای قرار شبانه رو تایپ میکنم...

البته دو سه ماهی هستم تا آخرای شهریور...

سعی میکنم تو این مدت زود به زود بیام...

بی خیال، واسه خداحافظی وقت زیاده...

فعلا که هستم در کنارتون...

این شعرو هم داشته باشید تا پست جدید بعدی که به زودی میزنم ؛-)

ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم

بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم

با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد

شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم

ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد

من که ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم

ای خدا غصه نخور باز همین می مانم

من زمین خورده این ضربه کاری نشدم

هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید

هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم

سالها  پیش از این

زیر یک سنگ گوشه  ای از زمین

من فقط یک کمی خاک بودم

یک کمی خاک که دعایش پر زدن آن سوی پرده ی آسمان بود

خاک هرشب دعا کرد

از ته دل خدا را  صدا کرد

یک شب آخر دعایش اثر کرد

یک فرشته تمام زمین را خبر کرد

و خدا تکه ای خاک برداشت

آسمان را در آن کاشت

خاک را توی دستان خود ورز داد

روح خود را به او قرض داد

خاک توی دست خدا نور شد

پر گرفت و از زمین دور شد

راستی من همان خاک خوشبخت

من همان نور هستم؟

پس چرا گاهی اوقات

این همه از خدا دور هستم

فرشته ای از خدا خواست تا به زمین برود تا زمین و زمینیان را از نزدیک ببیند

بالهای خود را که در زمین چندان به کار نمی آمد نزد خداوند به امانت گذاشت

قول بازگشت داد و به زمین آمد

از دیدن آن همه فرشته ی بی بال که قبلا آنها را در بهشت دیده بود تعجب کرد

چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بالهایشان به بهشت باز نمی گردند؟!

و روزی رسید که فرشته بالش و قولش را فراموش کرد

و فرشته در زمین ماند...

 این پست به سفارش علی آقاست:

www.ali202iran.blogfa.com

 می گویند تو خوبی، در حالی که نیستم...

می گویند التماس دعا...

و توی چشمهایشان واقعاً التماس موج می زند، توقع است...

حیرت می کنم که چه طور این همه بدی را نمی بینند، بیرونم نمی کنند، ناسزایم نمی گویند...

این آبرو داریهایت خجالت زده ام می کند...

که می پوشانی سیاهکاریهایم را...

"ای بهترین پرده پوشاننده"

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها
تنها برگی روی شاخه ش مونده بود میون برگا
یه شبی درخت به برگ گفت:کاش بمونی در کنارم
آخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

پاییزم! قناری غمگینم!

یک چهارم چهار فصل زندگی،حیات باتو می گذرد...

یک چهارم زندگی اهل خانه هم...

یک چهارم زندگی اهل خانه ی ما هم...

یک چهارم چهار فصل زندگی...

پاییزم خدانگهدار

چه زود گذشت...به همین زودی قرار شبانه ام دو ساله شد...

تقریبا همزمان با 22 ساله شدن خودم...

امروز تولد قرار شبانه است و جمعه 29 آذر هم تولد خودم...

تو این دو سال هم من با دوستای خوبی آشنا شدم ، هم قرار شبانه ام با وبلاگای خوبی...

از همه ی دوستای گلم که تو این مدت به یادم بودن و تنهام نذاشتن ممنونم و براشون بهترینها رو آرزومندم...

چون نمی تونم اسم همه ی دوستامو تو این پست بنویسم،به" ترینها" اشاره می کنم...

اولین کسی که این وبلاگ هم یادگاری از اونه داداش سامانه ،اولین کسی که باهاش تو نت آشنا شدم و منو با وبلاگ نویسی آشنا کرد

اولین کامنتی که به قرار شبانه داده شد ازآقای سهیل دخانی  بود

بیشترین کامنت هایی که به وبلاگم داده شدن طبق آمار متعلق بود به دوست گلم مهدیه جان که یه مدته ازش بی خبرم

حجیم ترین و دوست داشتنی ترین کامنتای قرار شبانه رو سکوت سرد آراز"آقا محمد" لطف می کردن و میفرستادن

و آخرین کامنتی هم که تا این لحظه به ثبت رسیده از مریم خانومه که اسم و آدرسی از خودشون نذاشتن

از همتون بی نهایت سپاسگذارم:

پسر مشرقی"آقا محمد"

همسفر

آقا امیر حسین سعیدی

سما جان دوست گل وبلاگیم

سارا خانوم رضازاده ی عزیز

یکی قطره باران"آقا سعید"

شب روشن"علی آقا"

+همه ی دوستایی که نظرات و لینک وبلاگشون در قرار شبانه ثبت شده...

از شب ۲۳ که آخرین شب قدر رو پشت سر گذاشتم آهنگ کاروان رمضان رو شنیدم که می رود تا سال آینده!

چه زیبا پذیرفتی ام و چه زود از من خسته شدی ماه زیبای خدا.

هزاران هزار سال است که هر سال می آیی و می روی و سینه ابدیت را نقش بندگی میزنی.

ماه میهمانی خدا:

سلام مرا به میزبان مهربان برسان و دستان پر نیاز مرا به آستان مهربانش برسان و بگو مرا به مقام بندگی ات برسان...بحق خودت.

خداحافظ رمضان

خداحافظ دعاها و اشک هاي وقت سحر

خداحافظ لحظات ملکوتي افطار

خداحافظ ثانيه هاي سبز استجابت

خداحافظ خداحافظ خداحافظ

یا رحمن یا علام

     ***وسلام بر خداي عاشقان رمضان*** 

    سلام اي غروب غريبانه ي دل

                      سلام اي طلوع سحرگاه رفتن

                                    سلام اي غم لحظه هاي جدايي

    خداحافظ اي شعر شبهاي روشن

                    خداحافظ اي قصه ي عاشقانه

                                  خداحافظ اي آبي روشن عشق

   خداحافظ اي عطر شعر شبانه

                   خداحافظ اي هم نشين هميشه

                                خداحافظ اي داغ بر دل نشسته

   تو تنها نمي ماني اي مانده بي من

                  تو را مي سپارم به دلهاي خسته

                              تو را مي سپارم به ميناي مهتاب

  تو را مي سپارم به دامان دريا

                  اگر شب نشينم اگر شب شكسته

                                  تو را مي سپارم به روياي فردا

   به شب مي سپارم تو را تا نسوزد

                 به دل مي سپارم تو را تا نميرد

                               اگر چشمه ي واژه از غم نخشکد

  اگر روزگار اين صدا را نگيرد

              خداحافظ اي برگ و بار دل من

                              خداحافظ اي سايه سار هميشه

   اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم  

         خداحافظ اي نوبهار هميشه  

امشب تمام آینه ها را صدا کنید . گاه اجابت است رو به سوی خدا کنید . ای دوستان آبرودار در نزد حق , در نیمه شب قدر مرا هم دعا کنید.

تو که آهسته می خوانی قنوت گریه هایت را...ღ♥ღ●•▪·.

میان ربنای سبز دستانت دعایمکن...ღ♥ღ●•▪·.

همه دنیا بخواد و تو بگی نه

نخوادو تو بگی آره تمومه

همین که اول و آخر تو هستی

به محتاج تو محتاجی حرومه

تو همیشه هستی اما

این منم که از تو دورم

من که بی خورشید چشمات

مثل ماه سوت و کورم

نمی خوام وقتی تو هستی

 آدم آدمکا شم

چرا عادتم تو باشی

می خوام عاشق تو باشم

تازه فهمیدم به جز تو

حرف هیشکی خوندنی نیست

 آدما میانو میرن

هیشکی جز تو موندنی نیست

منو از خودم رها کن

تا دوباره جون بگیرم

خسته ام از این عقل خسته

من می خوام جنون بگیرم

رمضان ماه تبلور عشق در قلبهای جدامانده از معشوق است

ملتمس دعای خیر همتون:سارا

خدا جونم

بی اختیار نامگذاری میشویم

بی اختیار مسلمان میشویم

بی اختیار به مدرسه میرویم

بی اختیار عاشق میشویم

بی اختیار و به اجبار میمیریم...

فرموده : پس از رانده شدن انسان از پردیس امن الهی به وی اختیار دادیم تا بتواند در زمین پست زندگی کند

...

زندگی واقعیتی است زیبا که باید لحظه هایش را درک کرد... هیچ گاه آرزو نکنید... همان لحظه آرزویمان میشود.

نگوئید زندگی دروغی است زیبا !...

نگوئید زندگی اجبار است ....

...

عقل انسان ناقص است و در بی اختیاری های ذکر شده قدرتی برای انتخاب ندارد. پس :

زیباترین لحظه ها تولد کودکی است که با رساندن سلام پروردگارش به زمینیان . این بشارت را میدهد که خدایتان هنوز به شما امید دارد. پس باز گردید......

زیباترین راه اسلام است که هنوز انسان در تکاپوی شناخت قطره ای از اقیانوس بی نهایت آن است و نتواند شناخت . چون گنجایش مغز آدمی محدود است و یارای درک علم الهی را ندارد .

بهترین وسیله برای بروز شعور انسانی در طی کمال تحصیل علم و معرفت است که انسان را به قدرت درک مفتخر میکند و در دوران کنونی جز با درس و مدرسه میسر نیست.

عشق را لحظه ای است متولد شدن ... و تنها موهبتی در عالم امکان است که مرگ ندارد . آری عشق مرگ ندارد . خود را فریب ندهیم...

و مرگ ... پر رنگ ترین جلوه حیات مادی که آخرین پله برای رسیدن به معبود است .

کاش در پس آخرین پله برای خود سکوی پرشی در آتش نساخته باشم

بغض نمی گذارد چیزی بگویم

فقط اینکه :تمامی نداشته ها و آرزوهای به دل مانده ،تمام شبهای بی ستاره

تمام بازیهای دنیا ، تمام بی پناهی ها  را

 با تو می توان جبران کرد

با تو به دست فراموشی سپرد

ولی بی تو بودن را با چه چیز جبران کنم

خدایا من از این دنیای خاکی هیچ نمی خواهم،هیچ...

من از تو ،تنها خودت را می خواهم

خودت...

خودت را از من مگیر

بگذار برای همیشه

"من مال تو  باشم و تو مال من"

به دنيا که آمدم ، داشتم گريه ميکردم همش ، و خدا آمد و گفت : کودک بخند ، و من خنديدم

 و خدا سکوت کرد و من سکوت کردم ، به خدا گفتم چيزي بگو، گفت: دوستت دارم

و خدا گفت بمان ولي من رفتم، و خدا داد زد که برگرد ... نگاه کردم به او که اشک مي ريخت

. و خدا لبخند زد و من گريستم ، من نميدانستم که خدا اينقدر مهربان است

آرزومند آرزوهای زیباتون : ســـــــارا

==============================

اگر چه با تو بودن را مرا در حد باور نیست

ولی هرگز غرور من گدای عشق دیگر نیست

دلمو سپردم به بنگاه دنیا هی ام آگهی دادم اینجا و اونجا...

 تا کلی برای دلم مشتری اومد...

یه بنده،یه گدا سرسری دید و رفت..

ولی هیشکی واقعاً دلم رو تماشا نکرد...

دلم قفل بود و کبود هیشکی در این قفل رو وا نکرد...

خدا دلم مونده بی مشتری...

خدا تو قلب منو می خری؟؟؟

اگر من جای او بودم

همان یک لحظه ی اول،

که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبایی و زشتی

بروی یک دگر ویرانه می کردم

**

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم

که در همسایه ی صد ها گرسنه، چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم

بر لب پیمانه می کردم

**

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم

که می دیدم یکی عریان و لرزان، دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین

زمین و آسمان را

واژگون، مستانه می کردم

**

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

به عرش کبریایی، با همه صبر خدایی

تا که می دیدم عزیز نابجایی، ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد،
گردش این چرخ را

وارونه ، بی صبرانه می کردم

**

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم

که می دیدم مشوش عارف و عامی، ز برق فتنه ی این علم عالم سوزِ مردم کش

به جز اندیشه ی عشق و وفا معدوم هر فکری

در این دنیای پر افسانه می کردم

**

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جای او باشم؟

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و ، تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد

وگرنه من به جای او چو بودم

یک نفس کی عادلانه سازشی

با جاهل و فرزانه می کردم

عجب صبری خدا دارد، عجب صبری خدا دارد...

هر روز

شیطان لعنتی

خط های ذهن مرا

اشغال می کند

هی با شماره های غلط زنگ می زند آن وقت

من اشتباه می کنم و او

با اشتباه های دلم

حال می کند

دیروز یک فرشته به من می گفت:

تو گوشی دل خود را

بد گذاشتی

آن وقت ها که خدا به تو می زد زنگ

آخر چرا جواب ندادی

یادش بخیر

آن روز ها

مکالمه با خورشید

دفترچه های ذهن کوچک من را

سرشار خاطره می کرد

امروز پاره است

آن سیم ها

که دلم را

تا آسمان مخابره می کرد

***

با من تماس بگیر خدایا

حتی هزار بار

وقتی که نیستم

لطفا پیام خودت را

روی پیام گیر دلم بگذار.

***

میلاد فاطمه ی معصومه(س) و همچنین روز ملی دختر رو تبریک میگم....

این یه نامه ی خودمونی است به خدا...بخونیدش قشنگه:

ای مهربون خدای من بشنو تو این دعای من

تشنه ی استجابته دعای من ندای

 من خودم می دونم گناهام خیلی دیگه زیاد شده

نذاشته آبرو برام این دل بی حیای من

 هر چی که نعمتم دادی صرف گناهام می کنم

باعث خشم تو می شه کارای ناروای من

 وقتی تو حالت گناه منو می بینی ای خدا

 شرم و حیا نمی کنم ای وای من ای وای من

 الهی الغوث الامان ...الهی الغوث الامان

 با این همه ای مهربون حق علی و بچه هاش

 بیا و بگذر ای خدا از این همه خطای من

یعنی دلم دیگر نمی تواند تو را بسراید؟

دیگر حتی در اوهام کودکانه ی من هم نمی گنجی...

یا علی میبینی؟ دیگر دلم حتی برای عبور قدمهایت جایی ندارد...

نمی دانم دلم را چه شد که یکباره زیر و رو شد...ترانه هایم کی و کجا به پایان رسید...و شعر هایم چرا بی سر و سامان شد...نمی دانم...

نمی دانم چرا آ فتاب که غروب می کند دلم بسان کاغذ نوشته های مچاله می شود...

و تا به خودم می آیم حساب روز و ماه و سال از دستم میرود...

روزگاری بود که... اما حالا...حالا اسم تو،ذکر تو،نام تو،یاد تو ...یا علی وقتی می آید هر چه شعر و ترانه و غزل است را یکجا برمی دارم...

و من می مانم به کاغذ مچاله شده یک برگ کاغذ سفید...

آخرین پناه دلتنگی هایم:

ببین...کاغذم ، شعر هایم ، همه رفتند...دیگر چیزی ندارم...حالا فقط بی سر و سامانی من...

شب قدر است امشب...مست مستم ای خدا با تو

شدم تا مست دانستم که هستم ای خدا با تو

در این خلوت تو من یا من تو انصاف از تو می خواهم

تو با من مست یا من مست مستم ای خدا با تو

مخواه از من که هرگز راه عقل و عافیت پویم

که من دیوانه از روز الستم ای خدا با تو

دویدم سالها اما به دور افتادم از کویت

چو افتادم ز پا در خود نشستم ای خدا با تو

سر از خاک زمین تا برگرفتم عشق ورزیدم

ولی آزاد از هر بند وبستم ای خدا با تو

تو هر جا جلوه کردی من تو را دیدم شنیدم

به هر صورت جمالی میپرستم ای خدا با تو

و در آن رونق مستانه ی یک صبح سپید

و به شوق نگهی از دل دیوار نسیم

هله ای از سر ناباور عشق ازلی

به شتاب گذر ثانیه از مرز سکوت

به تمنای وصال تو شوم غرق نیاز

پر عشقم،پرشور...

پر زیبایی و نور...

تو یگانه،تو تکی،تو سر آغاز حضور دل من

حک شده نام قشنگ الله

بر تمام بدنم...

تو مرا می بینی ...

مرا می شنوی...

من تو را می خواهم...

من تو را می خوانم...

همه روزه همه جا...

کاش می دیدم...

کاش می بوییدم...

عطر زیبای تو را...

کاش می پرسیدم...

کاش می گفتم هر بار...

که چرا تو...

تو مرا می خواهی...

تو مرا می بخشی...

که چرا من هر بار...

باز می خواهم عشق...

باز می خوانم مهر...

باز سر در گم و بازیچه ی دل...

رهروخبط و خطا...

باز می خواهم از تو...

از تو زیبای عزیز...

که مرا می بخشی...؟

باز می آیم...

پیش تو ای غزل تنهاییم...

تو مرا می خواهی...؟

باز می گویم از دل...

از تپش های دل بیمارم...

از صداهای سکوت سردم...

که" تا تو هستی و...

غزل هست...

دلم تنها نیست"...

با تو می گویم از عشق...

با تو می خواهم من نور...

باز هم تنهایم...

ای تو تنها کس من...

تو بیا...

دل تنهایم تنهاست...

باز هم می گویم...

"ای سراپا همه خوب...

تک و تنها به تو می اندیشم" من...

سارا

و اما دعوت قرار شبانه:

قرار شبانه ضمن تشکر و قدردانی از همراهی شما دوستان عزیز در طی این یکسال،از شما می خواد که به مناسبت تولد قرار شبانه یه پیام کوتاه به خدا بنویسید...یه دلنوشته...یا هر چیزی که بشه نسبتش داد به حضرت عشق...

در ضمن قرار شبانه پیامهای کوتاهتون رو تو وبلاگ ثبت می کنه...

شاد باشید همیشه و در پناه خدای ناز

مدیریت وبلاگ:سارا

                      مرگ...الموت...DAETH

برای عید دیدنی رفته بودم خونه ی مادر بزرگم...خیلی شکسته شده بود...هفتاد بهارو پشت سر گذاشته...برای

چند ساعتی رفتم تو فکر...با خودم می گفتم:هیشکی از اول پیر به دنیا نمیاد که...مامان بزرگم هم یه روزی مث

من 20 ساله بوده،یه جوون تر و تازه و با اتیکت...

ولی الآن چی؟دیگه حتی بچه هاشم نمی شناسه...به سختی راه می ره ...منم اگه عمری باقی بمونه یه روزی

پیر می شم...مث مامان بزرگم...اگرم عمری باقی نباشه مث همه ی عزیزایی که از دست دادم...

روبروم کنار تاغچه ی قدیمی مادربزرگم،عکس دایی علی م نظرم رو جلب کرد...به چهره اش نمیاد تو عکس که

بیشتر از 18،19 سال داشته باشه...تقریباًهم سن و سال من...

ولی الآن کجاست؟خدا می دونه...اون موقعی که هم سن من بود رفت پیش خدا...عمرش بیشتر از این به دنیا

نبود...دختر عموم فاطمه رو هیچ وقت فراموش نمی کنم...بعضی وقتا میاد تو خوابم ، با هم کلی حرف می زنیم

ولی امسال عید،دومین سالیه که دیگه پیش ما نیست...سال 84 بود که اونم تو سن 20 سالگی در کمال ناباوری

هممون رفت...رفت که به خاطره ها بپیونده...

و... حالا هم زندایی زهرا...که همین چند روز پیش چهلمش بود...

همه دارن یکی یکی می رن...کاروان خیلی وقته حرکت کرده...ما موندیم و این دنیا...محکم چسبیدیم بهش...

انگار هیچ وقت نوبت به ما نمی رسه...صدات که کردن دیگه باید بری...برگشتی تو کار نیست...

خوبه گاهی وقتا به رفتن فکر کنیم...به اینکه ممکنه فردا نباشیم...

به اینکه یه روزی اون بالا بالاها وقتی کاروان با همه ی همسفرا رسید به مقصد،با روسیاهی،سرمونو مقابل خدا

خم نکنیم بگیم شرمنده...دیگه اونموقع روسیاهی و توبه هیچ اثری نداره...

ولی هنوز فرصت هست...فرصت اینکه بگیم:خدا،شرمنده،ببخش...

وقتی دلم از دست روزگار می گیره،وقتی دنیا با همه ی قشنگی هاش بهم پشت می کنه،وقتی دستم از همه ی اون چیزایی که می خوام کوتاهه...با خودم میگم:خدا،عیبی نداره اگه دنیا مال من نیست...اشکالی نداره اگه به اون چیزایی که می خوام،نمی رسم...
اصلاً شکایتی از تلاشهای بی فایده ام ندارم فقط تنها نگرانیم اینه که نکنه یه روزی برسه که من یادم بره که خدایی دارم...فراموش کنم که تنها تکیه گاه من خداست و اونقدر توی روزمرگی های زندگی غرق بشم که فقط به خودم فکر کنم و بس...
خدایا:هر کاری که صلاح می دونی بکن...هرطور که می خوای منو امتحان کن ولی...
دوست داشتن خودتو ازم نگیر...تویی که بهترینی و همه ی آرزوهای خوب مال توه...

ای کاش زمانی که شاخه های مجنون

 در برابر آسمان، عشق را می ستایند

ما نیز...

پیشانی سپاس بر خاک بساییم.

خدایا:

نمی دانم چگونه تمنایم را از تو طلب کنم. منی که غیر از خطا چیزی ندارم
و می دانم که روزی با کوله باری از غفلت پیشت خواهم آمد...

با چهره ای آغشته به شرم در فکرم، که وقتی در اعماق آسمان از من خواهی
پرسید که چه کردی ، چگونه لبانم را باز کنم و راز گستاخی ام را

برایت توصیف کنم...
ای دوست تو بگو جز پشیمانی چه کاری از من ساخته است...؟

سلام:
این آخرین آپم در سال هشتاد و پنجه...به خاطر همین خواستم آخرین آپم رو اختصاص بدم به دوستای گلی که
واسم کامنت گذاشتن یا حالا نذاشتن...کسایی که یه جورایی تو این چند ماه،همراه و همدلم تو کشور اینترنت
و جزیره ی وبلاگ بودن...
اول از همه می رم سراغ دختر عموی گلم،مریم،که خودش می دونه چقدر دوسش دارم...به قول خودش ، یکی
دوسش دارم...چون همه ی چیزای خوب تو دنیا،یکی بیشتر نیس...خدا،یکیه...آسمون یکیه...زمین یکیه...ماه یکیه
خورشید یکیه و مریم هم یکیه...مریم جووووونم،یه آسمون ستاره،یه سبد گل با همه ی آرزوهای خوب،تقدیم به تو
که همرازم تو زندگی هستی...سال نوت مبارک عزیزم...
بعد از مریم،ضرورتاً می رم سراغ پسری از جنس باران که همیشه عطر خوش بارون تو وبلاگش جاریه...محمد عزیز،
که یکی از آرزوهای خوبمون یه جورایی با هم مشترکه و اون قبولی تو دانشگاهه...یه آسمون ابر،یه بغل بارون،
همراه با نوای دلنشین گیتار+همه ی آرزوهای خوب،تقدیم به محمد عزیز...ایشالله کنکور قبول شی محمد...
نفر بعدی هم هم نفسه...با اینکه دیگه به قول خودش آپ نمی کنه و من هم از این موضوع ناراحتم،ولی براش
آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم بتونه به قولایی که به خودش داده عمل کنه...هم نفس عزیز،اسمتو نمی دونم،
حتی نمی دونم کی هستی ولی از اینکه باهات آشنا شدم،خوشحالم...طرز فکرت و متنای وبلاگتو خیلی دوس
دارم...همگام با سال تحویل،یه عالمه اکسیژن ناب،یه دل دریایی و یه اراده ی آهنین واست آرزومندم+همه ی
آرزوهای خوب...
و...........پسر مشرقی ،محبوب همه ی وبلاگ نویسان...دیگه فکر کنم شهره شدی تو وبلاگ نویسی،آخه هر
وبلاگی رو که باز می کنم،حتماً با اسم پسر مشرقی روبرو میشم...خوشحالم که با یه هنرمند وبلاگ نویس
پرطرفدار،آشنا شدم...برات نمی دونم چی آرزو کنم...شادکامی،سعادت،خوشبختی+تموم آرزوهای خوب،شاید
بهترین آرزو برای یه پسر خوب باشه...
و نفر بعدی آقا ماهان گل...با اون شعرای عاشقانه ی قشنگ...البته کامنتاشم حرف ندارن،مثل خودش...
ماهان جان،ببخش که پنجمین نفر نوشتمت...همینجوری شد دیگه...اول وآخر نداره که...سال بعد اول
می نویسمت البته اگه زنده موندم...برای تو هم یه عالمه کامنت،همراه با یک دسته گل احساس+همه ی
آرزوهای خوب رو آرزومندم...اگه چیز دیگه ای هم خواستی بگو تا واست آرزو کنم...
می رسیم به نوید...یه عاشق خوش شانس...خودش می گه ،بدشانس ولی باور نکنید شوخی می کنه...
نوید جان بهت پیشنهاد می کنم اسم وبلاگتو تغییر بدی به عاشق خوش شانس آخه اسمش همچین خوش یمن نیس البته میل خودته فقط یه پیشنهاد بود...یه آسمون شانس،یه سبد عشق+همه ی آرزوهای خوب تقدیم به تو
و آقای دکتر خودمون به قول خودش گل پسر...تنها دکتر وبلاگ نویسی که من تا حالا دیدم...البته حق داره...
وقتی اینترنت مجانی داشته باشی،به وبلاگ نویسی هم رو میاری...آخه از دست دادنش حیفه...
آقای دکتر محمد اسماعیل ،وبلاگتو خوندم،خیلی قشنگ بود،مخصوصاً خاطره هاش خیلی جالب بودن...برات یه
جسد تازه برا تشریح،یه خوابگاه بی سوسک،گرفتن مدرک پزشکی+همه ی آرزوهای خوب رو آرزومندم...
ببخشید نشد همه رو یکی یکی توضیح بدم آخه می ترسم آپم طولانی شه کسی نخوندش...اسم بقیه ی دوستای گلم رو که چند ماهی هم بیشتر از آشناییمون نمی گذره رو می نویسم و یکجا واسه همشون آرزو
میکنم:آقا وحید گل،یاس13 و نانا که نمی دونم اسمای قشنگشون چیه،وبلاگ منتظران ظهور که خیلی لطف
داشتن به وبلاگ من،وبلاگ رزمی کاران،سارا خانوم گل که هم اسم خودمه،آقا حسام با اون وبلاگ بسیار زیبا و
پر محتواش،رها جون که من شخصاً شعراشو خیلی دوس دارم و امیدوارم به شعر گفتن ادامه بده،آرش 19 ساله
که وبلاگشو که ببینی محاله یاد مرگ و کشت و کشتار نیفتی...البته بگم خیلی قشنگه هااااااااا،آقا حمید با
وبلاگ پریشان دل،آقای مسعود شرفی اهل آبادان با اون کامنتای خوب و وبلاگ خوبترش،مرسده جووووون،نیلوفر،
لادن جوووووون که هم نام دوستمه،کیوان،وبلاگ اشک باران که متاسفانه اسمشو نمی دونم،آقا احسان،آقا شاهین،آقای ارحامی،نازنین یار،همراز،آقا سید،آقا مهرداد که همیشه با انتخاب بهترین وبلاگا اونا رو به ما معرفی
می کنه،و آقا مهدی که با شرمندگی هنوز وقت نکردم که آرشیو مطالبشو بخونم...ولی همین جا قول میدم
که برم بخونم همشو...
یه سبد گل،یه آسمون ستاره،یه بغل عشق و همه ی آرزوهای خوب،پیشکش به همه ی شما دوستای گلم...
همتون رو یکی دوس دارم...سارا

دقیقاً 6 روز تا سال تحویل باقی مونده...خیلی خسته ام ...هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی...
هنوز از قالبم نیومدم بیرون...یادش بخیر،سال قبل،موقع سال تحویل چه قولایی به خودم دادم...فکر میکردم آدم می شم...ولی نشد که نشد...هنوز همون آدم همیشگی و قدیمی هستم...دریغ از یه کوچولو پیشرفت...همیشه موقع سال تحویل آرزوهام میان سر زبونم...کوچیک و بزرگ و مدام مواظبمکه هیچکدوم رو از قلم نندازم حتّی بعضی وقتا رو کاغذ می نویسمشون تا یادم نره ولی...افسوس...
افسوس که همیشه فراموش می کنم که غرق گناهم...فراموش می کنم که اول از همه بگم:"شرمنده خداجون،معذرت می خوام،روم سیاه...میشه سر سال نویی یه نیم نیگا بندازی اینور...؟ میشه بازم با معرفت 
بی انتهات ، من بی معرفتو ببخشی...؟ بهم نگاه کن...ببین من هنوز همون بنده ی کوچیک و حقیر خودتم که همیشه با روسیاهی میاد پیشت وازت می خواد که ببخشیش...می دونم سرت شلوغه...می دونم ازم خیلی دلخوری ولی زبونم لال،خدایی نکرده، نیاد روزی که روتو ازم برگردونی...هرچی باشه تو هنوز همون خدای مهربون و ناز همیشگی هستی...
اصلاً می خوام امسال فقط ازت یه چیز بخوام...فقط یه چیز...
اینکه منو ببخشی... به خاطر ندونم کاریهام و به خاطر همه ی بی معرفتی هام...
امسال دیگه هیچ آرزویی نمی کنم فقط میگم:خدا،تو خدایی و من بنده ...می دونم گناهکارم...می دونم بد کردم...
ولی تو ببخش که همیشه بخشش از بزرگتراس...
خدایا هیچی نمی گم فقط هرچی که صلاحته...همین...
کمکم کن که امسال،دیگه بتونم از پیله ای که واسه خودم ساختم ، بیام بیرون...خودم باشم...یه آدم خوش قول و با اراده...
قرارمون رأس ساعت صفر...سر سفره ی هفت سین عشق...با زمزمه ی "یا مقلب القلوب"...
عید بر همتون مبارک...ایشالله همگی امسال موقع سال تحویل همدیگه رو دعا کنیم و برای هم، آرزوی خیر و سعادت...
دوستون دارم...             ملتمس دعای خیر همتون:سارا...

خدایا:
دردهای بی شمار من،زمین گیرم کرده.خاک نشسته روی شیشه ی قلبم...دیگه نمی تونم راحت باهات حرف بزنم...این خیلی زیاده خواهیه که ازت انتظار داشته باشم تو همون خدای مهربون همیشگی باشی ولی حقیقت اینه که تو هستی ...هرچند من بنده ی همیشگی تو نباشم...
یه بار دیگه به من فرصت شروع بده...از شروع نقطه ی صفر...تا امکانشو پیدا کنم تا دوباره لذت با تو بودنو بچشم
ساعت صفر،ساعت آشتی و آرامش من...لحظه ایه که تو خداییت رو به رخ می کشی و...
آرزوهای خوب من،دوباره شروع می شه...

خدایا:
فرصت داره تموم میشه...روزها به هفته،هفته ها به ماه،ماهها به سال و سالها به عمر...پشت سر هم...
من می ترسم پشت سرمو نگاه کنم.تنها به آینده امیدوارم.
عمریه بدقولی کردم ولی می دونم برای تو جبران یه عمر بدقولی و کارهای بد من،کاری نداره...
همه چیز به دست توه.همین که به من جرأت می دی تا هرشب بیام سر قرار و ازت به خاطر همه ی بی وفاییهام معذرت بخوام،خودش خیلیه...
ساعت صفر...
ساعت ملاقات منو تو...لحظه ایه که عشق تو،تو وجودم شعله می کشه...

خدای من،خدای خود خود خود من است...
او با من سخن می گوید...هرطور که بخواهم...
او مرا می فهمد...من او را در همه چیز می بینم...
و آنوقت سر در مقابلش خم می کنم ...
دلم که گرفت صدایش می کنم...
شادی که سرشارم کرد،از ذوق جیغ می زنم...
او آرام نگاهم می کند و زبانم را می فهمد...
می فهمد که چرا من،در مقابل زیبایی یک بوته ی کوچک گل صحرایی
خم می شوم و او را سجده می کنم...
سبحان الله...چقدر زیباست او که...
همه ی این زیباییها را آفریده است...

خدایا:

همیشه ادعا کردم که دوست دارم،ولی صادق نبودم.

از تو گفتم ولی با تو نبودم...

حرف زدم ولی عمل نکردم...

ادعاهام،حرفام،و بی صداقتی هام،همه به خاطر بندگی و کوچیکی منه...

ولی تو خدایی...

و به خاطر همین خداییت،برای هرکس کافی هستی...

چون تو خدایی وهمه ی آرزوهای خوب مال توه...

خدایا:
من ندانم که کی ام ...
من فقط می دانم که تویی...
شاه بیت غزل زندگی ام...

دیگه حرفی برای گفتن نمونده.همه چی رو به همه گفتم ولی هیچ نتیجه ای ندیدم.

چون به اون کسی که همیشه منتظر بوده نگفتم...

دیگه روی برگشتن رو هم ندارم ولی می دونم این من نیستم که می رم.این خداست که داره

هر لحظه منو به سمت خودش می کشونه ...

پس همه رو پس می زنم و به خدا می گم:خدایا خیلی وقتا فکر می کنم داری منو

از خودت دور می کنی چون غیر قابل تحملم ولی وقتی که یه بار دلم می شکنه

و می یاد پیشت،می فهمم که نه،بازم تویی و کرمت...

تو همه چیز رو می دونی و من هم این رو می دونم .اگه همه رو ازم بگیری،خودت رو

از من نگیر...یا،منو از خودت جدا نکن...تویی که بهترینی و...

همه ی آرزوهای خوب رو داری...

یه روز که چشمم و به دنیا و دنیایی ها می بندم،دلم تنگ می شه.

برای آدمای دور و برم،دلم تنگ می شه...ولی مدتهاست چشمم و به روی

بهترین دوست بستم و اصلا حواسم نیست...

انگار اصلا برای خدا دلی ندارم که بخواد تنگ بشه...

شرمنده ام...از این همه بی توجهی...

چشام و باز میکنم.نگاه می کنم.و فریاد می زنم:

خدا،فقط ازت می خوام ببخشی.همه چی رو می دونم.می دونم بد کردم.

نیومدم.دیر کردم.و شاید حالا هم نباید میومدم ولی خدا،الآنم

فکر می کنم که شاید تو اومدی و من نیومدم.

فقط به بزرگیت ببخش...تویی که بهترینی وهمه ی آرزوهای خوب مال توه...

من گدای دوره گردم

اومدم دورت بگردم

یا خدا از در خونت

دست خالی برنگردم

خدایا:
با تو حرف زدن،خیلی راحت تر از حرف زدن با خیلی از بنده هاته...اما حیف که بعضی وقتا،حرفای دلم به زبون نمیاد...و یا روی کاغذ نوشته نمی شه...
شاید،خدایی ترین عضو بدنم،دلم باشه ولی وای به حال روزی که همین دل رو به کسی ببازم...
اون وقت دیگه نمی تونم تو رو پیدا کنم...دلم رو برای خودت نگه دار و خودت رو برای من...
من چیزی جز دلم ندارم...که اونم پر آرزوهای خوبه و...
همه ی آرزوهای خوب مال توه...

من بچه ای هستم که نمی تونه روی پای خودش وایسه...

دستام و تو بگیر قبل از اینکه کس دیگه ای دستام و بگیره...

چشمام و تو باز کن قبل از اینکه به حرام تو باز بشه...

و گوشم رو تو باز کن تا با ذکر و نام تو پر بشه...

از همه مهمتر دلم رو بگیر...می خوام دلم فقط مال تو باشه...

من و دریاب...قبل از اینکه کور و کر بشم...

و قبل از جدایی،من و به خودت برسون...

به خودت که همه ی آرزوهای خوب مال توه...