همیشه دور و برم رو نگاه کردم و از خودم و دیگران پرسیدم:

هرگاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد،تو او را خراب کردی...خدایا به هر که و به هر چه دلبستم،تو دلم را شکستی...عشق هر کسی را که به دلم گرفتم،تو قرار از من گرفتی...هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم،در سایه ی امیدی و به خاطر آرزویی،برای دلم امنیتی به وجود آورم،تو یکباره همه را برهم زدی...و در طوفان های وحشت زای حوادث رهایم کردی...تا هیچ آرزویی در دل نپرورم وهیچ خیری نداشته باشم و هیچ وقت آرامش و امنیتی در دل خود احساس نکنم...تو این چنین کردی تا به غیر از تو محبوبی نگیرم و به جز تو آرزویی نداشته باشم و جز تو به چیزی و یا به کسی امید نبندم و جز در سایه ی توکل به تو،آرامش و امنیت احساس نکنم...خدایا تو را بر همه ی این نعمت ها شکر می کنم...

خدایا بازم ازتو می نویسم روی نامه های خیسم