مرگ...الموت...DAETH

برای عید دیدنی رفته بودم خونه ی مادر بزرگم...خیلی شکسته شده بود...هفتاد بهارو پشت سر گذاشته...برای

چند ساعتی رفتم تو فکر...با خودم می گفتم:هیشکی از اول پیر به دنیا نمیاد که...مامان بزرگم هم یه روزی مث

من 20 ساله بوده،یه جوون تر و تازه و با اتیکت...

ولی الآن چی؟دیگه حتی بچه هاشم نمی شناسه...به سختی راه می ره ...منم اگه عمری باقی بمونه یه روزی

پیر می شم...مث مامان بزرگم...اگرم عمری باقی نباشه مث همه ی عزیزایی که از دست دادم...

روبروم کنار تاغچه ی قدیمی مادربزرگم،عکس دایی علی م نظرم رو جلب کرد...به چهره اش نمیاد تو عکس که

بیشتر از 18،19 سال داشته باشه...تقریباًهم سن و سال من...

ولی الآن کجاست؟خدا می دونه...اون موقعی که هم سن من بود رفت پیش خدا...عمرش بیشتر از این به دنیا

نبود...دختر عموم فاطمه رو هیچ وقت فراموش نمی کنم...بعضی وقتا میاد تو خوابم ، با هم کلی حرف می زنیم

ولی امسال عید،دومین سالیه که دیگه پیش ما نیست...سال 84 بود که اونم تو سن 20 سالگی در کمال ناباوری

هممون رفت...رفت که به خاطره ها بپیونده...

و... حالا هم زندایی زهرا...که همین چند روز پیش چهلمش بود...

همه دارن یکی یکی می رن...کاروان خیلی وقته حرکت کرده...ما موندیم و این دنیا...محکم چسبیدیم بهش...

انگار هیچ وقت نوبت به ما نمی رسه...صدات که کردن دیگه باید بری...برگشتی تو کار نیست...

خوبه گاهی وقتا به رفتن فکر کنیم...به اینکه ممکنه فردا نباشیم...

به اینکه یه روزی اون بالا بالاها وقتی کاروان با همه ی همسفرا رسید به مقصد،با روسیاهی،سرمونو مقابل خدا

خم نکنیم بگیم شرمنده...دیگه اونموقع روسیاهی و توبه هیچ اثری نداره...

ولی هنوز فرصت هست...فرصت اینکه بگیم:خدا،شرمنده،ببخش...

وقتی دلم از دست روزگار می گیره،وقتی دنیا با همه ی قشنگی هاش بهم پشت می کنه،وقتی دستم از همه ی اون چیزایی که می خوام کوتاهه...با خودم میگم:خدا،عیبی نداره اگه دنیا مال من نیست...اشکالی نداره اگه به اون چیزایی که می خوام،نمی رسم...
اصلاً شکایتی از تلاشهای بی فایده ام ندارم فقط تنها نگرانیم اینه که نکنه یه روزی برسه که من یادم بره که خدایی دارم...فراموش کنم که تنها تکیه گاه من خداست و اونقدر توی روزمرگی های زندگی غرق بشم که فقط به خودم فکر کنم و بس...
خدایا:هر کاری که صلاح می دونی بکن...هرطور که می خوای منو امتحان کن ولی...
دوست داشتن خودتو ازم نگیر...تویی که بهترینی و همه ی آرزوهای خوب مال توه...

ای کاش زمانی که شاخه های مجنون

 در برابر آسمان، عشق را می ستایند

ما نیز...

پیشانی سپاس بر خاک بساییم.

خدایا:

نمی دانم چگونه تمنایم را از تو طلب کنم. منی که غیر از خطا چیزی ندارم
و می دانم که روزی با کوله باری از غفلت پیشت خواهم آمد...

با چهره ای آغشته به شرم در فکرم، که وقتی در اعماق آسمان از من خواهی
پرسید که چه کردی ، چگونه لبانم را باز کنم و راز گستاخی ام را

برایت توصیف کنم...
ای دوست تو بگو جز پشیمانی چه کاری از من ساخته است...؟